လြတ္လပ္မႈ၊ ခ်စ္ၾကည္မႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင့္ လူသားဆန္မႈ အႏုပညာ (FREEDOM, LOVE, PEACE AND ART OF HUMANITY)

လေရာင္ျဖာက် ေဆာင္းညရြက္ေႂကြ ၾကယ္ကေလးေရ – ထက္ေဝး

(၁)

     လေရာင္က ကိုယ္႔ကိုလႊမ္းၿခံဳထားတယ္။ ၿမိဳ႕အ၀င္က ဘုရင္ေနာင္ရုပ္ထုေရွ႕မွာ ကိုယ္ရပ္ရင္း လေရာင္ကို ခံစားႀကည္႔မိတယ္။ ေလာကဓါတ္တစ္ခြင္လံုး လင္းထင္လို႔။ ဒီလိုညမ်ိဳးေတြေပါ႔ စက္ဘီးေလးတစ္စီးကိုစီးလို႔ ၿမိဳ႕ၿပင္က ပန္းၿခံေလးရွိရာ ကိုယ္လာတတ္ခဲ႔တယ္။ ကိုယ္ဟာ လေရာင္ထဲမွာ လမ္းကိုရွာတတ္သူပါ နန္းရယ္။ ေဝးကြာေနေတာ႔လည္းေကာင္းကင္ႀကီးကိုပဲ ေမွ်ာ္ႀကည္႔ေနရတာေပါ႔။ တို႔ရဲ႕ရွင္သန္ၿခင္းရဲ႕အဓိပၸါယ္ဟာ ဘာလဲ။ တို႔ပန္းတိုင္ဟာဘာလဲဆိုတာ သတိကပ္မိတယ္။

(၂)

      ႏွင္းဆီပန္းနီနီကို ကိုယ္ကၿမတ္ႏိုးတယ္။ ကိုယ္႔အိမ္မွာ ႀကာသပေတးေန႔ဆို ႏွင္းဆီအနီကိုးပြင္႔ ပန္းအိုးေလး ထဲထိုးစိုက္လို႔ ကိုယ္႔ဘဝလည္း ဒီႏွင္းဆီလို လွပၿခင္း၊ တန္ဖိုးရွိၿခင္း၊ ၿမင္သူတိုင္းႏွစ္သက္ဖြယ္ၿဖစ္ေအာင္ သေကၤတ ၿပဳဆုေတာင္းမိတယ္။ ကိုယ္႔နာမည္ရဲ႕အေရာင္လွပါေစ။ ကိုယ္႔ခ်စ္သူလည္း ေအးအရိပ္မွာၿငိမ္းပါေစ။ စႀကဝဠာ ႀကီးထဲက အၿငိမ္းဓါတ္ေတြရရွိပါေစသား။ ေလာကႀကီးဟာ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတယ္ဆို တခါ က သူမအရမ္းခ်စ္ခဲ႔တဲ႔ကိုယ္႔အေပၚ အခ်စ္ရဲ႕ဆန္႔က်င္ဘက္ လံုး၀မခ်စ္တာဆိုတဲ႔စိတ္ကေလး တိတ္တိတ္ကေလး ၀င္ေနေရာ႔မယ္။ ကိုယ္႔အတြက္ေတာ႔

                            ဒီအမိုးေအာက္မွာပဲ
                           တို႔ဒုကၡကို တို႔ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးခဲႀကတယ္
                           တို႔အလြမ္းကို တို႔ပံုေဖၚခဲ႔ႀကတယ္
                           တို႔ခ်စ္တဲ႔ရွင္သန္ၿခင္းမွာ
                           တို႔ေတြမက်ရံႈးေသးဘူးလို႔ ေရရြတ္ရင္း
                           တနယ္စီေ၀းေနတဲ႔အလြမ္းမွာ
                           တို႔ေတြမေ၀းဘူးလို႔ ေရရြတ္ရင္း။

(၃)

ေကာင္းကင္မွာ မီးပံုးပ်ံေတြေရြ႔ေနတာကိုကိုယ္ႀကည္႔လိုက္တယ္နန္း။ ေလာင္စာရွိေနတုန္းေတာ႔ သြားေနႀကတာ ပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႔လည္း စတင္ၿခင္းမွာ မီးေလာင္ၿပာက်လို႔၊ တစ္ခ်ိဳ႔လည္း အၿမင္႔တက္ရင္း မီးေလာင္လို႔၊ တစ္ခ်ိဳ႕လမ္း ခုလတ္မွာ။ တစ္ခ်ိဳ႔လည္း အၿမင္႔ဆံုး၊ အေဝးဆံုးကို ပ်ံတက္လို႔ ေအာ္..မီးပံုးပ်ံလိုပဲ လူ႔ဘ၀ႀကီးမွာေလ။ ဘဝရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ေတြးရင္း ပန္းတိုင္ဆိုတာကို အဓိပၸာယ္ေဖၚႀကရမယ္မဟုတ္လားကြယ္။

     ကိုယ္က ညကိုခင္တြယ္တယ္။  ႀကယ္ကေလးေတြကိုခ်စ္တယ္။ တိတ္ဆိတ္မႈထဲက အသံကိုနားစြင္႔မိတယ္။ ေကာင္းကင္ႀကီးႀကည္စင္ေနတာကို ေငးေမာရတာ သေဘာက်မိတယ္ေလ။ အခုလိုညမ်ိဳးမွာ လေရာင္ထဲ မီးပံုး ပ်ံေတြ ခရီးနွင္ေနတာကို ႀကည္႔ရင္း ႀကည္ႏူးမိပါရဲ႕။ တို႔ေတြဟာ ခရီးသည္ေတြေလ။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း လေရာင္ကုိမခံစားခ်င္လို႔ မင္းဆီကိုလာခဲ႔တယ္။ မင္းကို လေရာင္ ကိုၿပရင္း ကိုယ္တိုးတိုးဖြဖြေလး ေၿပာလိုက္ တယ္။ ကိုယ္တို႔ဟာ ခရီးသြားေနႀကတာပါ။

                           ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုးႀကည္စင္ၿပီး
                          ထိန္ထိန္သာေနတဲ႔လေရာင္ကိုၿမင္ေတာ႔
                          ကိုယ္မင္းကို လေရာင္ကိုၿပမိတယ္
                          ကခုန္ေနတဲ႔ေလေၿပေႀကာင္႔
                          သစ္ရြက္ကေလးေတြတီးတိုးရယ္သံကို
                          မင္းႀကားနိုင္ပါ႔မလားေတြးပူလို႔
                          မင္းကလည္းၿပံဳးေနခဲ႔တယ္
                          ေကာင္းကင္မွာတေရြ႔ေရြ႔ပ်ံေနတဲ႔
                          ခရီးသည္မီးပံုးပ်ံကိုလည္းကိုယ္ၿပမိတယ္
                          ေလာင္စာရွိေနတုန္းေတာ႔ သြားလိမ္႔မယ္တဲ႔
                          တို႔ေတြဟာ ခရီးသည္ေတြပါအခ်စ္။

(၄)

 လေရာင္ဟာ စိတ္ကိုေထြၿပားေစတယ္။ အတိတ္ကိုၿပန္ႏိႈးတယ္။ အလြမ္းကိုၿမင္႔တက္လာေစခဲ႔တယ္။ သတိ ရၿခင္းငွက္ေတြ မင္းဆီပ်ံခဲ႔တယ္။ 

                         လေရာင္က ကိုယ္႔ကိုညိႈ႕တုန္း
                         သူမအေပၚက်ြံက်ခဲ႔တဲ႔အခ်စ္ေတြၿပာလို႔
                         အလြမ္းပင္ေတြမစိုက္သင္႔ေတာ႔ဘူး
                         ရင္ခုန္သံကိုခ်ိဳးပစ္လိုက္မိေပါ႔

(၅)

  လူကို အရိုင္းစိတ္က ဆြဲေခၚတာပဲ။ အရိုင္းစိတ္မြဲမွာ မင္းရိပ္ကနဲပါမသြားဖို႔ သတိကပ္ထားပါ။ အာဏာရူး၊ မ်က္ နွာရူး၊ ဥစၥာရူးေတြႀကားထဲ မင္းစိတ္ကိုအလယ္မွာထားလိုက္စမ္းပါ နန္းေရ။ မင္းရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ဆီ သြားဖို႔ ဘုရင္႔ေနာင္ ေဖါင္ဖ်က္တိုက္ပြဲ၀င္သလိုမ်ိဳး သတၱိေမြးထားလိုက္စမ္းပါ။ ေလာကဓံကို ႀကံ႔႕ႀကံ႕ခံလို႔ ခရီးဆက္ႀက မယ္ေလ။ ေလာကထဲတန္းဖိုးရွိတဲ႔လူတစ္ေယာက္အၿဖစ္ မင္း ရပ္တည္နိုင္ပါေစ။ ေလာကအလွဆင္သူၿဖစ္ပါေစ။ ပန္းကေလးေတြပ်ိဳးတတ္သူ၊ အႏုပညာကိုဖန္တီးထုဆစ္သူ၊ မသိမႈအေမွာင္ေတြထဲ သိၿခင္းလေရာင္ကို ဖ်န္းေပး သူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေစေတာ႔။

                                     လူဟာ
                                     အခ်စ္နဲ႔ က်ရံႈးရတာခ်ည္းပဲ
                                     ခံယူခ်က္မရွိရင္ဘ၀မရွိဘူး
                                     ပန္းတိုင္ကိုေရာက္ဖို႔ေတာ႔
                                     ႀကိဳးေတြေၿဖလိုက္မွၿဖစ္မယ္။

(၆)

      နန္းေရ… ေမတၱာတရားက ၿငိမ္းေအးတယ္ကြယ္။ ကိုယ္ကမင္းကို တိုးတက္ေစခ်င္တယ္။ တည္ၿငိမ္ေစခ်င္ တယ္။ဥာဏ္ၿမင္႔ေစခ်င္တယ္။မင္းရဲ႕ခြန္အားနဲ႔ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ တာ၀န္ထမ္းရြက္သူၿဖစ္ေစခ်င္တယ္။ဘယ္ ေခတ္မဆို ေမတၱာတရားက အေမႊးဆံုရနံ႔ပါပဲ။ ကိုယ္႔ၿမိဳ႕ကေလးကို မင္းလြမ္းေနေရာ႔မယ္။ ဘယ္သူမဆို ဇာတိ ေၿမကိုခ်စ္ႀကတာပဲ။ ဇာတိမာန္ရွိႀကတာပဲ။ ဘယ္ငွက္မွကိုယ္႔အသိုက္ကိုမစြန္႔ခ်င္ႀကဘူးေလ။မင္းကို တို႔ေတြမႏွင္ ခဲ႔ဘူး။ မင္းဆိုၿပခဲ႔တဲ႔သီခ်င္းေတြနဲ႔ ငါလြမ္းေနခဲ႔ဖူးတယ္။ မင္းနဲ႔အတူေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔ ေၿမလမ္းကေလးကို ညေနဆို ကိုယ္ေလွ်ာက္ေနတတ္ခဲ႔တယ္။ သိပ္သတိရတယ္နန္းေရ။ ဒီဘ၀မွာေတာ႔ တို႔မဆံုနိုင္ႀကေတာ႔ဘူးလားမသိ။ လူ ဆိုတာ စကားေၿပာေဖၚ ခံစားေဖၚလိုတယ္။ လူတိုင္းဟာ ခံစားတတ္ႀကတယ္။ ခံစားမႈေနာက္ကို လိုက္လို႔ေတာ႔ မရဘူး။ ကန္႔သတ္ေဘာင္ေတြ၊စည္းေတြထဲ တို႔နွစ္ေယာက္ရပ္မိႀကတာကိုး။ အခ်စ္ကလူကိုႏြမ္းလ်ေစတယ္။ ပင္ ပန္းေစတယ္္။ အခ်စ္စစ္ဆိုတာ ဘာလဲကြယ္။

                                  ႏွလံုးသားက လာတဲ႔အေမွာင္
                                 တို႔တြန္းလွန္ႀကမယ္
                                 အခ်စ္စစ္စစ္ဟာ
                                 မင္းလည္းမဟုတ္ဘူး
                                 ငါလည္းမဟုတ္ဘူး
                                 တို႔ရိႈက္ေနတဲ႔ေလလည္းမဟုတ္ဘူး

(၇)

ကိုယ္က ဆရာႀကီးပါရဂူ ဘာသာၿပန္ထားတဲ႔ စိတၱရေလခါ စာအုပ္ထဲက စာသားတစ္ခုကို ရြတ္ၿပခဲ႔ဖူးတယ္။ “ခ်မ္းသာမႈဆိုတာက တင္းတိမ္ေရာင္႔ရဲၿခင္း ၿဖစ္တယ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈဆိုတာက ရပ္တန္႔ၿငိမ္သက္ေနၿခင္းၿဖစ္တယ္။ ဘဝဆိုတာကေတာ႔ ရပ္နားၿခင္းမရွိတဲ႔ တက္ႀကြလႈပ္ရွားၿခင္းၿဖစ္တယ္။ ေပ်ာက္ပ်က္ၿငိမ္းေအးမသြားတဲ႔ မြတ္သိပ္ ဆာေလာင္ၿခင္းၿဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဘ၀ဟာ ေရြ႔လွ်ားေနတဲ႔အရာၿဖစ္တယ္။ အဲ႔ဒီတုန္းက မ်က္လံုးေလးမွိတ္ၿပီး နားေထာင္ေနခဲ႔တယ္။မင္းႏုတ္က ဘ၀ဆိုတာရပ္နားၿခင္းမရွိတဲ႔ တက္ႀကြလႈပ္ရွားၿခင္းဆိုတာကို အထပ္ထပ္ရြတ္ လို႔။ ဘ၀ဆိုတဲ႔ စာမ်က္ႏွာကို မင္းဖတ္တတ္ၿပီလား၊ ဘာသာၿပန္တတ္ၿပီလား။ ဘ၀မတူတဲ႔လူေတြက သူ႔ဇာတ္ ရုပ္နဲ႔သူကလို႔၊ ေပ်ာ္လို႔။ တစ္ခ်ိဳ႔လည္း သူ႔ဇာတ္ရုပ္မွာ စိတ္မပါဘဲကၿပလို႔၊တစ္ခ်ိ႕ကလည္းဇာတ္ညႊန္းကို အလြတ္ မရႀကဘူး။ ေက်ာင္းေနရမယ္႔အရြယ္က လမ္းေဘးေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းလို႔။ ေက်ာင္းေနအရြယ္ကေလးကို သူ႔မိခင္ က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာလာအပ္ၿပီး စားပြဲထိုး အလုပ္လစာကိုႀကိဳယူေနတဲ႔အခိုက္ ကေလးက လမ္းမေပၚက ေက်ာင္းသြားေနတဲ႔ ရြယ္တူကေလးေတြကို ေငးလို႔။ အိမ္အကူမလုပ္ခ်င္ဘဲလုပ္ေနရတဲ႔ဘဝေတြ၊ တစ္ခ်ိဳ႔လည္း  ေနာင္လာ ေနာင္ေစ်းသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ကိုယ္႔ဘဝကို ကိုယ္ေရာင္းစားခဲ႔တာေတြ။ ဘဝတိုတိုထဲ အခ်ိန္ေတြၿဖဳန္းလို႔ ဘ၀ကို အေရာင္မၿခယ္ခဲ႔သူေတြ။ သူတို႔ဇာတ္ညႊန္းကို သူတို႔ဆြဲဆုတ္၊ ႀကံဳသလို သရုပ္ေဆာင္သူေတြ။ 

                        နန္းေရ ..ဘဝဆိုတာ ..ဘဝဆိုတာ။

(၈)

 ဘ၀ေတြကႀကမ္းလြန္းတယ္တဲ႔။ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ေစ်းဗန္းေခါင္းရြက္ ဟင္ရြက္ေရာင္းေနတဲ႔ ကေလးမေလးက ကိုယ္႔ေရွ႕ညည္းတြားေနသံႀကားမိတယ္။ ကိုယ္တပည္႔ေလးတစ္ေယာက္ကေတာ႔ KTVက ေကာင္မေလး ေလး ေတြ အရမ္းလန္းတယ္လို႔ ေၿပာၿပန္ေရာ။ ဘ၀ေတြက မတူညီႀက။ အသက္ရႈႀကပ္တဲ႔ ေလာကႀကီးထဲ နန္းေရ… ဘ၀မွာ လသာညေတြရွိအံုးမွာပါ။ 

(၉)

     ကိုထီးဆိုထားတဲ႔ သီခ်င္းစာသားထဲကလို ကိုယ္ဟာ မေရရာတဲ႔ခရီးသြားပါ..တဲ႔ ။မင္းေရာ ဘ၀ဆိုတာကို ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ဖြင္႔ခဲ႔ပါသလဲ။ နန္းကေရာ ေရရာတဲ႔ခရီးသြားလား၊ နန္းေၿပာတဲ႔စကားတစ္ခုကို ၿပန္အမွတ္ ရမိတယ္။  “လူဆိုတာ ေနခ်င္သလိုေနလို႔ရတယ္၊ ေသခ်င္သလိုေသလို႔ရတယ္ဆိုေပမယ္႔ ဘ၀ကို ကိုယ္လက္ နဲ႔ကိုယ္ ေဆးေရာင္ၿခယ္သခြင္႔ရေနတာပဲေမာင္ရယ္။ အမ်ားအတြက္ တာ၀န္ထမ္းရြက္မွ တကယ္လွတာ ေလ။ နန္းကေတာ႔ ေလာကကိုအလွဆင္ခ်င္သူမို႔ ကိုယ္ နိုင္ရာ ပိုင္ရာအလုပ္နဲ႔ ေလာကိုအလွဆင္မယ္။ ေက်ာင္းဆရာမေလးတစ္ေယာက္အၿဖစ္ ဘ၀ကိုေရြးခ်ယ္လိုက္ၿပီ။”

        အဲ႔ဒီေန႔က ကိုယ္က အေနာက္ဘက္ကိုႀကည္႔ရင္းေငးရီလို႔  အေ၀းပ်ပ်က ေတာအုပ္ကေလးကို ေနမင္းက ေမးတင္လို႔၊ ငွက္တစ္အုပ္ၿဖတ္ပ်ံသြားႀကတာ ပန္းခ်ီကားပဲ။ ေလာကႀကီးက ဆည္းဆာနဲ႔ လွေနတယ္။ အမွန္တ ရားေတြ၊ အရွိတရားေတြက ေလာကထဲရွိေနတယ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြနဲ႔ ေလာကႀကီးရပ္တည္ေနတယ္။ လူဆို တာက စိတ္ေဆာင္ေနႀကသူေတြခ်ည္းပဲ။ ေလာကထဲ အလင္းေရာင္ေတြ ႀကဲပက္ဖို႔လက္ေတြလိုတယ္။ ပရဟိ တစိတ္ကေလးက နန္းမ်က္၀န္းေတြမွာ အေရာင္ေတာက္လို႔ ။ တိမ္ေတြကလည္း အေရာင္ေတာက္လို႔။ ကိုယ္႔ စိတ္အခြံထဲေတာ႔ တိမ္ေတြၿပာေနလိုက္တာ နန္း။ အိုကြယ္.. ဒီလိုလွေနတဲ႔ ေလာကႀကီးထဲ ခ်စ္သူလက္ကေလး ကိုင္လို႔ဆည္းဆာကို ေငးရတာလည္း ရသပဲေလ။ ကဗ်ာဆရာႀကီး အိုမာခယမ္ကေတာ႔  ဒုကၡနဲ႔တစ္ခါၾကံဳတိုင္း. …. ခ်စ္သူ႔လက္ကို တစ္ခါကိုင္ပါရေစ..တဲ႔။

                             စိတ္ညစ္တဲ႔အခါ
                             ေလာကကို အဆိုးမၿမင္ေႀကး
                             အဆင္မေၿပတဲ႔အခါ
                            အခ်စ္ကို ယိုးမယ္ မဖြဲ႔ေႀကးေနာ္
                            ညီမေလးရဲ႕
                            လူေတြဟာကိုယ္႔မူနဲ႔ကိုယ္လွေနႀကတာပဲ
                            ကိုယ္႔အၿဖစ္နဲ႔ကိုယ္ဘ၀ကိုခ်စ္ေနႀကတာပဲ

(၁ဝ) 

     အခုလို လသာညေတြမွာ ကိုယ္တို႔စိုက္ခဲ႔တဲ႔ စပယ္ပင္ေလးေတြလည္း အိပ္ေနေလာက္ၿပီ။ တို႔ေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔ ေၿမလမ္းကေလးလည္း လြမ္းေနေလာက္ၿပီေပါ႔။ ေကာင္းကင္မွာ ႀကယ္တစ္ခ်ိဳ႔လင္းလက္ေနရဲ႕။ ႀကယ္ေတြက မ်က္စပစ္လို႔ ကိုယ္႔ကိုေလွာင္ရယ္ေနႀကသလား။ လေရာင္ဟာ လြမ္းစိတ္ကိုၿဖစ္ေစတယ္ဆို ကိုယ္ မင္းကိုလြမ္း ေနတယ္ နန္း။ ရင္ခ်င္းဆက္ဖို႔ တယ္လီဖုန္းလိုင္းမေကာင္းတဲ႔ရြာေလးမွာ မင္းရင္ကိုခ်ေကၽြးလို႔ နာသံုးနာနဲ႔ ေပ်ာ္ ေနၿပီလား။ ကိုယ္႔ကိုေမ႔ပစ္ဖို႔ ေဆးတစ္ခြက္မင္းေသာက္ခဲ႔ၿပီလားနန္းရယ္။ ပန္းေက်ာင္းမွာ ပန္းေတြပ်ိဳးလို႔ ပန္း ပ်ိဳးလက္ဘ၀နဲ႔ ေအးအရိပ္မွာ ၿငိမ္းပါေစကြယ္။ မင္းဟာ နာမည္ရွိတဲ႔ ႀကယ္ကေလးတစ္ပြင္႔ပါ။ မွိန္ေပမယ္႔ လင္းေနပါတယ္လို႔..။

(၁၁)

  အို..ခ်စ္သူ  ဘဝကိုအလွဆံုးေဆးေရာင္ၿခယ္ပါကြယ္။ ရင္ထဲမွာတကယ္ရွိရင္ တို႔ေတြ မေဝးဘူး၊ စိတ္ကူးထဲမွာ မင္းအၿမဲရွိေနရင္ ငါတို႔ ေရႊလက္တြဲလို႔ရေနတာပဲ မဟုတ္လား။ စိတ္ေတြမေမွာင္ေစနဲ႔ေနာ္။ လြမ္းလြန္းလို႔လည္း ေငးရီမေနပါနဲ႔။ သိပ္သတိရတဲ႔အခါ ငွက္ကေလးေတြကို အစာေကၽြးပါ။ ကိုယ္ၿဖစ္ခ်င္တာ မၿဖစ္ရတဲ႔ေလာကထဲ ၿဖစ္ရာဘ၀မွာ မင္းေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနပါ။ သတၱိရွိရွိနဲ႔ ဥာဏ္ဦးေဆာင္လို႔ ခရီးဆက္ပါ။ ရွင္သန္ၿခင္းရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို ရွာေဖြေဖၚေဆာင္လို႔ သစၥာအေရာင္ ထြန္းေၿပာင္ပါေစကြယ္။ တို႔ တကယ္ခ်စ္ခဲ႔ႀကတယ္။

                  ေရဆံုးေၿမဆံုးေဝးပါေစ
                  အိပ္မက္ထဲမွာ တို႔ေတြမ်က္၀န္းခ်င္းဆံုမယ္
                  ေမတၱာပို႔တဲ႔အခါ ငါ႔နာမည္ကိုသတိရပါ
                  သိပ္လည္းဝမ္းမနည္းေနပါနဲ႔
                  လေရာင္ဆမ္းထားတဲ႔ညထဲ
                  မင္းမ်က္ရည္စက္ေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္လက္သလို
                  မင္းအိမ္ေရွ႕ စပယ္ရြက္ကေလးေပၚက
                  တင္ေနတဲ႔ မိုးေရစက္ကေလးဟာ
                  ငါ႔မ်က္ရည္ၿဖစ္တယ္။

ထက္ေဝး

About The Author

admin

လြတ္လပ္လိႈင္းမဂၢဇင္း လြတ္လပ္မႈ၊ ခ်စ္ၾကည္မႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင့္ လူသားဆန္မႈ အႏုပညာ The Freedom Wave Magazine Freedom, Love, Peace & Art of Humanity

Leave a Reply