ေနာင္ေက်ာ္ – 
ဘဝတာ တိုတိုမို့ ပိုစိုးရိမ္မိတယ္

.

ေလာကအတြက္
ေကာင္းမႈ တစ္ခါေတာ့ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္က အဲဒါကို ေကာင္းမႈလို႔ယံုၾကည္တယ္။ 
လူအမ်ားစုကလည္း
ေကာင္းမႈဆုိတာကုိ သေဘာတူ လက္ခံတယ္။
ဒါေပမဲ့
သူတုိ႔က ျပစ္မႈလို႔ သတ္မွတ္တယ္။
အဲဒါနဲ႔ပဲ
ကြၽန္ေတာ္လည္း ေထာင္ထဲေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ 

.

လူ့ ဘဝဟာ တုိေတာင္းလွတယ္လို႔ ေျပာစမွတ္ ရိွတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္ တုိေတာင္း နည္းပါးသလဲ ဆုိတာကို ေပၚလြင္ေအာင္ ေျပာတဲ့ စကားေတြထဲမွာ ‘ေရပြက္ပမာ’ ဆုိတာက အေပၚလြင္ဆံုးပါပဲ။ ‘ေရပြက္ပမာ၊ တစ္သက္တာ’ တဲ့။ ေရျပင္ေပၚကို ပြက္ခနဲ (ဒါမွမဟုတ္) ဘြားခနဲ တက္လာတဲ့ ေရပြက္ကေလး တစ္ခုရဲ႕တည္ရွိ ၾကာရွည္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိလို႔လဲ။

ယက္ထၿပီးရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေရျပင္ဟာ အရင္အတုိင္း ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ လူ႔ဘဝ သက္တမ္း ဆိုတာလည္း အဲဒီေလာက္ ပါပဲတဲ့။ ကမၻာႀကီးျဖစ္ေပၚလာတဲ့ သက္တမ္းနဲ႔ ႏႈိင္းတာလား၊ စၾကဝဠာ ႀကီးရဲ႕သက္တမ္းနဲ႔ တိုင္းတာလား၊ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ခဲ့ ပ်က္ခဲ့တာနဲ ႔ႏိႈင္းတာလား၊ ဘာနဲ႔ပဲႏိႈင္းႏိႈင္း၊ လူ႔သက္တမ္းကာလဆုိတာဟာ တုိတုိေလးဆုိတာ ျငင္းရခက္တဲ့ စကားပါ။

ဝကို ခင္တြယ္ေနၾကသူေတြအတြက္ လူ႔သက္တမ္းဟာ တုိသလိုရိွၿပီး ဘဝကို စိတ္ပ်က္ေနသူေတြအတြက္ (အသက္ရွင္ရတဲ့ ႏွစ္ခ်င္းတူရင္ေတာင္) သက္တမ္းကာလ ရွည္သလို ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဘဝတိုတဲ့ အေၾကာင္း စဥ္းစားမိတဲ့အခါ သတိရလိုက္တဲ့ စာစကား ႏွစ္ခု ရိွတယ္။ တစ္ခုက ‘ဘဝတာတုိတုိမွာ အရသာခ်ဳိခ်ဳိကို ရွာမယ္’…တဲ့။ ေနာက္တစ္ခုက ကဗ်ာစာပိုဒ္ ေလးပါ။’ ေလာကအတြက္ ထမ္းရြက္နိုင္သမွ် ထမ္းရြက္ၾကပါ ဘဝဆုိတာ တုိတိုေလး’..တဲ့။ ဒါကလည္း အျမင္မတူ ပံုပါပဲ။

တစ္ရာထဲက တစ္မႈနဲ႔

အဲ ဒီလို ဘဝတိုတိုေလးမွာ ေနရတဲ့အခိုက္အတန္႔နဲ႔႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာၾကတဲ့ စကားကိုလည္း သတိရမိ ေသးတယ္။ ‘အသက္တစ္ရာ မေနရေပမယ့္၊ အမႈတစ္ရာ ေတြ႔ရ တတ္တယ္’ … တဲ့။ ဒီေနရာမွာ ေျပာတဲ့အမႈဆုိတာ ႐ုံးေရာက္၊ ဂါတ္ေရာက္တဲ့ အမႈမ်ဳိး ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မွာပါ။
ျပႆနာ၊ အခက္အခဲ၊ အက်ပ္အတည္းေတြကို ရည္ၫႊန္းတာလို႔ ေျပာရင္ ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ အမႈတစ္ရာထဲ မွာပဲ ႐ုံးေတြ၊ ဂါတ္ေတြေရာက္ၿပီး ေထာင္က်ေလာက္တဲ့ ‘ျပႆနာ’ မ်ဳိးလည္း ပါႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ ေထာင္က်တယ္ ဆိုတာကို ကုိယ့္အမွားေၾကာင့္လို႔ ေယဘုယ် ေျပာေလ့ရိွပါတယ္။ အဲဒီအမွားဟာ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းက မေကာင္းမႈ၊ အျပစ္ရိွမႈ၊ ဥပေဒအရ အျပစ္ဒဏ္ခံသင့္တဲ့ အမႈမ်ဳိးထဲ အက်ဳံးဝင္ရင္ေတာ့ ေထာင္ က်ေလာက္တယ္လို႔ ဆုိႏိုင္ပါတယ္။

 ‘ကိုယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္း မေရြ႕ဘူး’ လို႔ ဆုိတဲ့ စကားရိွတယ္။ ကုိယ္ ေကာင္းေနရင္ မမွားဘူး။ မမွားရင္ အျပစ္ မရိွဘူး။ အျပစ္မရိွရင္ ေထာင္က် စရာ အေၾကာင္း မရိွဘူး ဆုိတာအထိ ေတြးယူလို႔ ရႏုိင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းမွာ ကိုယ္ေကာင္း ေနပါလ်က္နဲ႔ ေခါင္း ေရြ႕ခဲ့ရတာ၊ ကိုယ္မွန္ေန ပါလ်က္နဲ႔ အျပစ္ ျဖစ္ခဲ့ရတာ၊ ကိုယ္က တရားေန ပါလ်က္နဲ႔ အမွားလို႔ သတ္မွတ္ျပီး ျပစ္ဒဏ္ေပး ခံရတာေတြလည္း ရိွတတ္ ပါေသးတယ္။ ရိွလည္း ရိွခဲ့၊ ျဖစ္လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးေတြက မတရားမႈ ႀကီးစိုး တဲ့ေခတ္၊ ေတာတြင္းသားဥပေဒ (ႏုိင္ရာစားဥပေဒ) လႊမ္းမုိးတဲ့ေခတ္၊ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ထင္ရာစိုင္း အမိန္႔ေတြနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေခတ္ေတြ မွာ ပိုၿပီးျဖစ္ေလ့ရိွတယ္။

မွန္ေတြက မွားၿပီး အမွားေတြက မွန္ေနတဲ့ ဓမၼေျပာင္းျပန္လွန္ထားတဲ့ ေခတ္ေတြမွာ အဲဒါမ်ဳိးေတြ က အျဖစ္ဆံုးပါပဲ။ ဓမၼေျပာင္းျပန္ လွန္ထားေတာ့လည္း အဓမၼ အလံေတြခ်ည္းပဲ ေလထဲမွာ လြင့္ပ်ံေနေတာ့တာပဲေပါ့။ မေဝးေသးတဲ့ အတိတ္က အဓမၼအလံေတြ လႊင့္ထူခဲ့ၾကတာ အခုထိေအာင္ အဲဒီ အလံေတြက ေလထဲမွာ တလူလူလြင့္ေနတုန္း။ မတရားမႈ၊ အႏုိင္က်င့္မႈ၊ ဗိုလ္က်စိုးမိုးမႈ၊ ဥပေဒ ျပ႒ာန္းၿပီး အျပစ္ဒဏ္မခံရေအာင္ ခံတပ္ေဆာက္ထားမႈမ်ား။

ေကာင္းမႈကို ျပစ္မႈ…တဲ့

ကြၽန္ေတာ္က ဘဝတာ တိုတိုမွာ အရသာ ခ်ဳိခ်ဳိကုိ မက္ေမာခ်င္ေပမယ့္ ေလာကအတြက္ ထမ္းရြက္ ႏုိင္သမွ် ထမ္းရြက္ခ်င္တဲ့ စိတ္က အေလးသာ သြားခဲ့တာေၾကာင့္ တလူလူ လြင့္ေနတဲ့ အဓမၼ အလံေတြကို ႐ိုက္ခ်ဳိးၾက သူေတြထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

သက္တစ္ရာ မေနရေပမယ့္ အမႈတစ္ရာ ေတြ႔ခဲ့သလား ဆုိတာကို ျပန္ မစဥ္းစားျဖစ္ေပမယ့္ ေလာကအတြက္ ေကာင္းမႈ တစ္ခါေတာ့ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က အဲဒါကို ေကာင္းမႈလို႔ယံုၾကည္တယ္။ လူအမ်ားစု ကလည္း ေကာင္းမႈ ဆုိတာကုိ သေဘာတူ လက္ခံတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔က ျပစ္မႈလို႔ သတ္မွတ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေထာင္ထဲ ေရာက္သြား ပါေတာ့တယ္။ 

အဲ ဒီ ကာလက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္မွာ ေလာကေကာင္းက်ဳိး၊ တုိင္းျပည္ ေကာင္းက်ဳိး၊ ျပည္သူလူထုေကာင္းက်ဳိး လုပ္ခဲ့မိလို႔ ေထာင္က်ခဲ့တဲ့ လူေပါင္း ေသာင္းနဲ႔ ခ်ီၿပီး ရိွတယ္။ ေကာင္းမႈကုိ ျပစ္မႈလို႔သတ္မွတ္ၿပီး ေထာင္ခ်ခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြကေတာ့ ဘယ္သူ ရိွဦးမွာလဲ။ အဓမၼအလံကုိ တလူလူလႊင့္ၿပီး လူတြင္က်ယ္ လုပ္ ဗိုလ္က်ခဲ့တဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ေမာင္းႏွင္ခဲ့သူေတြပဲေပါ့။

ေၾသာ္…သူတုိ႔ကေတာ့ ဘဝတာ တိုတိုမွာ အရသာ ခ်ဳိခ်ဳိကိုမက္ၿပီး ရက္စက္ခဲ့ၾက သူေတြေလ။ သူတုိ႔ ေသရင္ သူတုိ႔ မတရား ရွာထားခဲ့တဲ့ အရသာ ခ်ဳိခ်ဳိေတြဟာ သူတုိ႔နဲ႔ ပါသြားမယ္လို႔ ထင္ခဲ့ၾကသူေတြေလ။ ေနာက္ဘဝ ရိွတယ္ဆုိတာ ယံုၾကည္သူေတြရဲ႕ အျမင္မွာေတာ့ အခု ဘဝမွာ မတရားလုပ္ၿပီး ေကာင္းစားခဲ့သူေတြဟာ အခုဘဝ အလြန္မွာ ငရဲႏြံ နစ္႐ုံတင္မကဘဲ ဝဋ္ပါလည္မယ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ ေနာက္ဘဝ တစ္ခုကို မကူးခင္ကာလမွာပဲ တင္ခဲ့တဲ့ အေႂကြးကုိ ျပန္ဆပ္ေနၾက ရပါၿပီ။ သူတုိ႔ တစ္ေတြ ခမ်ာ ဘဝကူးေတာင္မွ ေကာင္းရွာၾကပါ့မလား။

ဖ်က္ဆီးၿပီး ႀကီးပြားသူ

ကၽြ န္ေတာ္ ေထာင္က လြတ္လာပံုကုိ တျခားေနရာမွာ ေျပာျပခဲ့ဖူးတယ္။ ေထာင္က်ေတာ့ အက်ဥ္းသားတုိင္း (ဘယ္သူမဆုိ) ခံစားခြင့္ရိွတဲ့ ေထာင္ဥပေဒအရ ေပးထား တဲ့ ေလွ်ာ့ရက္ကို မရခဲ့ဘူး။ အဲဒီကာလ (၁၉၉၇) မွာ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း မရတာေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ လူ သိပ္မမ်ားေသးဘူး။

ဒါ နဲ႔ပဲ ေထာင္ထဲမွာ ဆယ္ႏွစ္အျပည့္ ေနလိုက္ရတယ္။ ခ်ဳပ္ရက္အပါအဝင္ ၁ဝ ႏွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေထာင္ထဲမွာ စာမဖတ္ရ၊ သတင္းနားမေထာင္ရဘဲေနခဲ့တဲ့ လူ(တခ်ဳိ႕) ကုိ ႏုိင္ငံေတာ္အား ေႏွာင့္ယွက္ ဖ်က္ဆီးသူ မ်ားရဲ႕ေဘးအႏၲရာယ္က ကာကြယ္တဲ့ဥပေဒ (ပုဒ္မ ၁ဝ-က) နဲ႔ထပ္ၿပီး ထိန္းသိမ္းထားတယ္။ လြတ္ရမယ့္ ရက္မွာ ေထာင္အျပင္ကိုေတာင္ မထြက္လိုက္ရဘူး။ အုတ္တံတုိင္းအျပင္က ေလေတာင္ မ႐ွဴလိုက္ရဘူး။ မအီမလည္နဲ႔ မႏၲေလးေထာင္ရဲ႕တုိက္ခန္းထဲ ကုိ ျပန္ဝင္သြားရတယ္။ အျပင္ေလာကမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနသလဲ ဆုိတာကို ဘာမွ မသိတဲ့လူက ႏုိင္ငံေတာ္ကို ေႏွာင့္ယွက္ ဖ်က္ဆီးႏိုင္မွာ တဲ့လားဗ်ာ။

ကယ္ပဲ ႏုိင္ငံေတာ္ (ျပည္သူလူထု) ကုိ ေႏွာင့္ယွက္ခဲ့တာ ဘယ္သူေတြလဲ။ ႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးကို ဖ်က္ဆီးၿပီး ႀကီးပြား သြားခဲ့သူေတြက ဘယ္သူ ေတြလဲ။ စာဖတ္သူေတြ သိၿပီးသားမုိ႔ နာမည္တပ္ၿပီး ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ ရာထူးအာဏာေတြ ကိုင္ၿပီး ႐ိုး႐ိုးသားသား လုပ္ကိုင္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ေနာက္ထပ္ ဆယ္ဘဝအထိ (လူျဖစ္ေနေသးရင္) စားမကုန္ေအာင္ ဖူလံုသြားတဲ့ လူေတြလို႔ပဲ ဆုိပါစို႔။

ေရပံုးပဲ သိတာ

ဝ ႏွစ္ေနာက္မွာ အပိုေဆာင္းတဲ့ (၁ဝ-က) နဲ႔ ၃ ႏွစ္ခဲြေနၿပီးေတာ့ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ ျပန္ လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ မႏၲေလးကေန ရန္ကုန္ကုိ အျပန္မွာ တာဝန္ခံ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ သူနဲ႔။ ရန္ကုန္ ေရာက္ေတာ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး (၆) ကုိအပ္၊ ေထာက္(၆)က ကြၽန္ေတာ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕နယ္ အပိုင္စား ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ (ေရတပ္)ကို တစ္ခါအပ္၊ ေရတပ္ ေထာက္လွမ္းေရးက ရပ္ကြက္ဥကၠ႒နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္ကို လိုက္ပို႔တယ္။

အဲ ဒီေနာက္ပိုင္း ၇ လ ေက်ာ္ေက်ာ္ ၾကာတဲ့အထိ ေထာက္ (၆) က ေထာက္လွမ္းေရး ႏွစ္ေယာက္က တစ္ပတ္ႏွစ္ခါေလာက္ ပံုမွန္ လာတယ္။ ၿမိဳ႕နယ္ေထာက္လွမ္းေရးက တစ္ပတ္ တစ္ခါ ပံုမွန္ လာတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ၿမိဳ႕နယ္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးတာဝန္က် တစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ့္ကို ”ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ သြားရင္ေတာင္ သတင္းပို႔ရမယ္” လို႔ ေျပာတာေၾကာင့္ ဘုဆတ္ဆတ္ ျပန္ေျပာလိုက္ ရတယ္။ သတိၱရိွလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ တရားလြန္လြန္းလို႔ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ ျပန္ေျပာခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ ေရွ႕ တစ္လွမ္း ထပ္တိုး မလာေတာ့ပါဘူး။

ဒီၾကားထဲ ၂ဝဝ၅ မွာနဲ႔တူတယ္။ ရန္ကုန္က ဒဂုံစင္တာ အပါအဝင္ ေနရာ သံုးေနရာမွာ ဗံုးေတြကဲြၿပီး အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြေသၾကၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာ အိမ္ကုိ ရဲတစ္ေယာက္ လာေျပာတယ္။ ဘယ္သူက ဆုိလား၊ ေတြ႔ခ်င္လို႔ တဲ့၊ ႐ုံးကို လာခဲ့ပါ ဆုိၿပီးေျပာတာနဲ႔ သူ႔ကို တစ္ခါတည္းပဲေျပာလိုက္တယ္။

ငါ့ဘာသာ ေအးေအးေဆးေဆးေနတာကို ျပႆနာလာမရွာနဲ႔၊ ေတြ႔ခ်င္ရင္ အိမ္လာခဲ့၊ ၁၅ မိနစ္ ေစာင့္မယ္’ လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီ ရဲက ကြၽန္ေတာ္လည္း ၾကားထဲက ေခါင္းစားတယ္ဗ်ာလို႔ ေတာင္ ေျပာသြားေသးတယ္။ ၁၅ မိနစ္ ေစာင့္တာ မလာလို႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ သြားထုိင္ေနလိုက္တယ္။

ဗံုးကဲြတဲ့ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကို လာက်စ္ဖို႔၊ ရစ္ဖို႔ လုပ္တာေလ။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း လူေသေစတတ္တဲ့ လက္နက္ဆုိတာကို ဓာတ္ပံုနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာပဲ ျမင္ဖူးတာ။ ဗံုးဆုိလို႔ ေရပံုးေလာက္ပဲသိတာ။ ဒါကိုသူတုိ႔ သိႏုိင္လ်က္နဲ႔ ျပႆနာလာရွာတာေလ။

ကြၽန္ေတာ္တိုု့ တုိင္းျပည္

ကၽြ န္ေတာ္ေထာင္ျပင္ေရာက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး၊ ရဲေထာက္လွမ္းေရး၊ ၿပီးေတာ့ သတင္းေပးေပါင္းစံုရဲ႕ မ်က္စိ ေဒါက္ေထာက္ ေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔ ေနခဲ့ရ တယ္။ ဒါကို ပံုႀကီးခ်ဲ႕ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေထာင္က လႊတ္ေပးလိုက္ေပမယ့္ မလြတ္လပ္တဲ့ ဘဝမွာ ေနခဲ့ရ (ေနေနရ) တယ္ ဆုိတာကို ေျပာတာပါ။ ဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးကို ႏုိင္ငံေရးမႈနဲ႔ ေထာင္က်ခဲ့ၿပီး အျပင္ ေရာက္ေန သူေတြ ဘယ္ႏွေယာက္ေတာင္ ႀကံဳေနရ သလဲမသိဘူး။

ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ေထာင္အျပင္ ဘဝဟာ မလြတ္လပ္သလို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီ အခြင့္အေရး ဆုိတာေတြဟာလည္း တကယ္ လြတ္လပ္မႈ ရိွေနၿပီလားလို႔ပါ။ ခဏေလာက္ လႊတ္ထားေပးၿပီး (လိုခ်င္တဲ့အေျခအေန ရလာတဲ့အခါ) ျပန္ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားမွာလား ဆုိတာကို စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ေတြးမိတာ ရိွလာတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ပါတီစံု ႏုိင္ငံေရးစနစ္နဲ႔ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ ဆုိတာမွာလည္း ႏုိင္ငံေရး ဒီမိုကေရစီနဲ႔ စီးပြားေရး ဒီမိုကေရစီ ရေနပါၿပီလား။ ဒီမုိကေရစီ ေပးခြင့္ကို ကုိင္ထားသူေတြက ဘယ္သူေတြလဲ။ ၂ဝဝ၈ ဖဲြ႔စည္းပံုလား၊ လူေတြလား။ အဲဒါေတြမွာေရာ ဒီမုိကေရစီ စိတ္သေဘာထား ခုိင္ခုိင္မာမာ ရိွရဲ႕လား။

စိုးရိမ္တယ္

ဝတာ တုိတိုမွာ အရသာ ခ်ဳိခ်ဳိကုိ ရတဲ့နည္းနဲ႔ ယူခ်င္တဲ့ သူေတြနဲ႔ ေလာကေကာင္းက်ဳိး အတြက္ ထမ္းရြက္နိုင္သမွ် ထမ္းရြက္ခ်င္သူေတြ ၾကားမွာ ကဲြျပားေနတတ္တာ ကိစၥမရိွေပမယ့္ ပဋိပကၡႀကီးထြားၿပီး ႏုိင္ရာစား ဥပေဒနဲ႔ ထင္ရာစိုင္း လူ႐ိုင္းစိတ္ေတြက ေကာင္းမႈကို ျပစ္မႈလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး အဓမၼ အလံေတြ ထပ္ၿပီး တလူလူ လႊင့္မွာကိုေတာ့ စိုးရိမ္ေနမိတုန္းပါ ခင္ဗ်ာ့။

ေနာင္ေက်ာ္
ဇူလုုိင္ ၂၃၊ ၂၀၁၃

https://www.facebook.com/naung.kyaw.904

Popular Myanmar News Journal မွ စာေရးသူ၏ခြင့္ျပဳမႈျဖင့္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပသည္။
ရႈခင္းသစ္