ကိုႏိုင္း – 
ယမ္းႏွင္းေဝေနတဲ့ႏိုင္ငံမွ ကာရန္မ်ား

ကၽြန္ေတာ္တို႔နိုင္ငံမွာအခ်ိန္မေရြးယမ္းႏွင္းေတြေ၀ေနၾကသလို၊က်ည္မိုးေတြရြာခ်ေနၾကပါတယ္။ ေႏြခါင္ေခါင္လိုပူျပင္းေျခာက္ေသြ႔တဲ႔မီးေလာင္ကြင္းေတြမ်ားစြာလည္းျဖစ္က်န္ေနရစ္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔နိုင္ငံမွာျပည္သူေတြငတ္မြတ္ေနတာကေတာ့ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနထိုင္ရတဲ႔ဘ၀ေတြပါပဲ။ေျပာမယ္ဆိုရင္ အမွန္တကယ္ျငိမ္းခ်မ္းခ်င္သူေတြကေတာ့ တိုင္းရင္းသားျပည္သူေတြပါပဲ။တိုင္းတပါးကက်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္တာကုိျပန္ခုခံတိုက္ေနရတဲ႔တရားေသာစစ္ပြဲေတြလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ့္ျပည္တြင္းမွာတိုင္းရင္းသားညီအကုိအခ်င္းခ်င္းသတ္ျဖတ္ေနၾကရသလို၊ႀကီးနိုင္ငယ္ညွဥ္း၊ ေတာတြင္းဝါဒထြန္းကားသလိုျဖစ္ေနတာၾကာေနပါျပီ။

ဒီျပည္တြင္းမွာေတာက္ေလာင္ေနတဲ႔ စစ္မီးေတာက္ကလည္း ကမၻာမွာအရွည္ၾကာဆုံးျပည္တြင္းစစ္အျဖစ္မွတ္တမ္းဝင္ေနပါျပီ။ျမန္မာျပည္မွာအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔တဲ႔အစုိးရအဆက္ဆက္ကလည္း ဒီျပည္တြင္းစစ္မီးကုိေစတနာမွန္နဲ႔ျငွိမ္းသတ္ဖို႔မႀကိဳးစားခဲ႔ၾကပါဘူး။ အခုတက္လာတဲ႔ ဒီမိုကေရစီအရပ္သားအစုိးရလက္ထက္မွာေတာ့ျပည္တြင္းစစ္မီးကုိျငိွမ္းသတ္လိုတဲ႔ေစတနာကုိေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္၊ဒီမိုကေရစီအရပ္သားအစုိးရမွာလည္း အာဏာအျပည့္အဝမရွိသလို၊ျပည္တြင္းစစ္ကုိတိုက္ခိုက္ေနၾကတဲ႔၊ျပည္တြင္းစစ္ကုိဖန္တီးေနၾကတဲ႔လူေတြကုိ စစ္ပြဲေတြရပ္လိုက္လို႔ အမိန္႔မေပးနိုင္ပါေသးဘူး။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံကုိဦးေဆာင္က်င္းပေနေပမယ့္၊ေအာင္ျမင္မႈရဖို႔အခက္အခဲေတြနဲ႔ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။နိုင္ငံေရးျပႆနာေတြကုိနိုင္ငံေရးနည္းနဲ႔ေဆြးေႏြးေျဖရွင္းဖို႔ဆိုျပီး စားပြဲ၀ုိင္းထိုင္ေနေပမယ့္၊ထိုးစစ္,ခံစစ္,ကာစစ္ေတြျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ စစ္ပြဲေတြကုိကုိယ့္ကုိယ္က်ိဳးကုိကာကြယ္ဖို႔ေတြ၊နယ္ေျမလုပ္စားကြက္ေတြလုယူေနတာေတြေၾကာင့္,ၾကားကဆင္းရဲသားျပည္သူေတြဒုကၡေရာက္ေနၾကပါတယ္။ ဒီလိုသာနယ္ေျမလုစစ္ပြဲေတြျဖစ္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးဟာမနီးစပ္နိုင္ပဲ၊ေရႊျပည္ေတာ္ေမ်ွာ္တိုင္းေဝးဆိုသလိုျဖစ္ေနဦးမွာပါ။

ဒါေတြကုိျပည္သူေတြရဲ႕ဘက္ကခံစားေပးတဲ႔ ကဗ်ာဆရာေတြကလည္း ဖြင့္ဟေျပာဆိုေနၾကပါတယ္။ စစ္ေတြျဖစ္တဲ႔အခါ တိုင္းရင္းသားျပည္သူေတြလည္း ဒုကၡေတြေရာက္ရတာပါပဲ၊ ဒီလိုတိုင္းရင္းသားျပည္သူေတြဒုကၡမ်ိဳးစုံေရာက္ရတဲ႔အထဲကျမင္ကြင္းေလးတခုုကုိ ကဗ်ာဆရာခင္လြန္းက“ေဆာင္းရဲ႕ပုံတူ”ေခတ္ေပၚကဗ်ာကုိေရးျပသြားပါတယ္။

နွင္းေတြထူထဲလိုက္တာ
ေရွ႕ကုိဘာမွမျမင္ရဘူး။

ကေလးကေျပာတယ္
ေတာင္တန္းႀကီးေတြမရွိေတာ့ဘူး
ရြာကုိျပန္ၾကစုိ႔လားအမိုးရယ္တဲ႔။

ေသာကကုိ
မီးဖိုထဲထိုးထည့္လို႔
ကုိယ့္အပူကုိယ္ရွာၾကရတဲ႔ ေဆာင္းမနက္မ်ား
ခါတိုင္းေန႔ေတြလို
မီးခိုးတအူအူ။

ကေလးကေတာ့ ကေလးအေတြး ေတြးျပီးေျပာတာပါပဲ။ အေမလုပ္သူကေတာ့ စစ္ကုိေရွာင္ေနရျပီး စစ္ပြဲျမင္ကြင္းေတြကုိျမင္ေယာင္ေနခဲ႔တာေပါ့။ ႏွင္းေတြေဝေနလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ယမ္းေငြ႔ေတြေမွာင္မည္းေနလို႔လား။ လက္ရွိအခ်ိန္ကာလျမင္ကြင္းကုိ မျမင္ရသလို၊ ေရွ႕အနာဂတ္ေတြ ဘာမွမျမင္ရေအာင္ ႏွင္းေတြပိတ္ဖုံးေနတယ္။ ေဆာင္းမနက္ခင္းဆိုေပမယ့္၊ မေအးခ်မ္းနိုင္ပါဘူး။ စစ္ပြဲထဲက ေအာက္ေျခလူေတြမွာေရာ၊ စစ္ေဘးေရွာင္ေနရတဲ႔ လူေတြမွာ ရင္ဘတ္ထဲမီးစႀကီးထိုးထည့္ထားသလို ပူေလာင္ျမိဳက္ေနၾကတယ္။

အေမက
နွင္းေတြဖုံးထားလို႔
ေတာင္ေတြမရွိေတာ့ေပမယ့္
ေတာစိမ္းစိမ္းႀကီးေတြရွိေနေသးတယ္ ဖိုးခြားေရ။

ကေလးအေတြးထဲ
ေတာမီးေတြ တေျဖာင္းေျဖာင္းျမည္ကာ
တညလုံးေလာင္ကြ်မ္းလို႕
ဒုကၡသည္စခန္းထဲကုိ မီးကူးမွာေၾကာက္ေနတာေလ။

စ္ပြဲေတြေၾကာင့္ ေသာကေတြေရာက္ေနတာအျပင္၊ စစ္ေဘးေရွာင္ဒုကၡသည္စခန္းထဲကုိပါ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ႔မီးေတာက္ေတြကူးစက္လာမွာလည္း စုိးရိမ္ေသာကေရာက္ေနၾကရတယ္။ ကေလးငယ္ရဲ႕အေတြးထဲမွာေတာ့ ေတာမီးေလာင္ေနတာကုိေတြးမိျပီး သူေနထိုင္ခြင့္ရွိရာဒုကၡသည္စခန္းကုိ မီးကူးလာမွာစုိးရိမ္ေနတယ္။ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ေနပါတယ္။

မနက္မိုးလင္းျပန္ေတာ့
အမိုးရယ္
ဖိုုးခြားရယ္
ေတာင္ကုိတက္ ေတာကုိတိုးလို႔
တေန႔တာ စားအိုးအေရး
ဟင္းစားေလးရွာရေပအုံးေတာ့မယ္။ 

စ္ျဖစ္ေနတဲ႔ေတာင္တန္းေဒသကတိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ဒုကၡေတြကုိေရးဖြဲ႕ျပသြားတာပါ။စစ္ျဖစ္္ေနတဲ႔ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာလာတဲ႔အေလ်ွာက္ေတာင္တန္းေနတိုင္းရင္းသားေတြဒီဒုကၡတရားကုိျငင္းပယ္ခြင့္မရွိပဲခံစားလာရတဲ႔ႏွစ္ေတြမနည္းေတာ့ပါဘူး။ျမန္မာျပည္တြင္းမွာေနျပီးကုိယ့္အိမ္ကုိယ့္ယာေတြလို႔ေျပာလို႔ေတာင္မရေတာ့ေအာင္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။အခုလည္းျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ။

လြတ္လပ္လိႈင္းအြန္လိုင္းမဂၢဇင္းထဲက ကဗ်ာဆရာလင္းေႏြးအိမ္ရဲ႕”ျမိဳ႕ေတာ္မ်က္လွည့္ပြဲ”ကဗ်ာကုိခံစားၾကည့္မိလိုက္ပါတယ္။

မ်က္လွည့္ဆရာဖြင့္ျပမယ့္ ျခံဳလႊာအနက္ေအာက္မွာ
ခ်ိဳးငွက္ေတြ ထပ်ံသြားမလား
ၾကက္ဥေတြထဲက ၾကက္ကေလးေတြ
အေကာင္ထေပါက္မလား
ရတနာေသတၱာႀကီး ၿပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္လက္သြားမလား
ပရိတ္သတ္က ရင္ခုန္လႈပ္ရွားၾကည့္ခဲ႔တယ္။

ဒီကဗ်ာဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းအပုိဒ္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကုိ အေတြးတစဖ်က္ကနဲေရာက္လာပါတယ္။ မ်က္လွည့္ဆရာကဘယ္သူလဲ၊ သူဖံုးအုပ္ထားတဲ႔ျခံဳလႊာအနက္ႀကီးဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဒါကုိစိတ္ဝင္စား ရင္ခုန္ျပီးၾကည့္ေနတဲ႔ပရိတ္သတ္ေတြဆိုတာဘယ္သူေတြလဲ။ ဒီအေတြးေတြကုိေတာ့ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာျပည္သူေတြမေတြးပဲသိေနၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျပည္သူေတြဟာအခုအခ်ိန္ထိ မ်က္လွည့္ဆရာရဲ႕လွည့္စားမႈကုိခံေနရတုန္းလားဆိုတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လိုေတြးေနၾကပါလိမ့္မယ္။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာလာတဲ႔အထိမ်က္လွည့္ဆရာတေယာက္ဖြင့္ျပတဲ႔ျခံဳလႊာေအာက္မွာ ထြက္လာတာက ဆင္းရဲငတ္မြတ္မႈေတြ၊ေသးငယ္ပိန္လွီေနတဲ႔ဥေႏွာက္ထဲက ေကာ္ထုတ္လိုက္တဲ႔အသိတရားအခြံေတြ၊ ပုိလီယုိျဖစ္ေနတဲ႔လူမႈေရးေတြနဲ ႔ေခတ္အပုပ္အသုိးေတြက နံေဟာင္ျပီးထြက္က်လာ၊ ရတနာေသတၱာထဲက တြင္းေဟာင္းပက္လက္ေတြနဲ႔ ယမ္းေငြ႔နံ႔ေတြထူေနတဲ ႔ေတာင္ကတုံးေတြပဲေတြ႔ေနရပါတယ္။

ၿခံဳလႊာအနက္ေရာင္ရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ မ်က္လွည့္ဆရာဖြက္ထားတာက လူေတြကုိသူလွည့္စားနိုင္ေအာင္ကာကြယ္ေပးထားတဲ႔ နန္းေတာ္ႀကီးေတြရယ္၊ အစိမ္းေရာင္ေတာအုပ္တခုုနဲ႔ စာအုပ္တအုုပ္ရွိေနပါတယ္။

မ်က္လွည့္ဆရာ ျခံဳလႊာမဖြင့္ေသးဘူး
စကားေတြေျပာေနတယ္
စကားေတြေျပာေနတယ္
စကားေတြေျပာေနတယ္။

မ်က္လွည့္ဆရာေျပာေနတဲ႔စကားေတြဆိုတာ နားေထာင္ခဲ႔ရတဲ႔အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာေၾကာင့္ လူေတြရိုးအီေနၾကပါျပီ။ မ်က္လွည့္ဆရာဖြင့္ျပမယ့္ျခံဳလႊာႀကီးေအာက္မွာ ဘာမ်ားထူးျခားတာေတြပါလာေလမလဲဆိုတာကုိ သိခ်င္ေနတဲ႔စိတ္နဲ႔ေငးၾကည့္ေနၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္သူဖြင့္ျပမယ့္အထဲမွာပါေနၾကတာေတြကုိေတာ့လူေတြသိေနၾကပါတယ္။

ၿခံဳလႊာေအာက္ကစစ္ဖိနပ္ထဲမွာ 
က်ိန္စာတိုက္ခံထားရတဲ႔မင္းသမီးေလးရွိတယ္
ၿခံဳလႊာေအာက္ကစစ္ဖိနပ္ေတြထဲမွာ 
က်ိန္စာတိုက္ခံထားရတဲ႔ ခ်ိဳးငွက္ကေလးရွိတယ္
ၿခံဳလႊာေအာက္က စစ္ဖိနပ္ထဲမွာ
က်ိန္စာတိုက္ခံထားရတဲ႔ ရတနာေသတၱာႀကီးရွိတယ္။

မ်က္လွည့္ဆရာျခံဳလႊာမဖြင့္ေသးဘူး
စကားေတြေျပာေနတယ္
စကားေတြေျပာေနတယ္
စကားေတြေျပာေနတယ္။

မ်က္လွည့္ဆရာေျပာေနတဲ႔စကားေတြကလည္းၾကားေနၾကစကားေတြပါပဲ။ စကားေတြဆိုေပမယ့္ ဝါက်တေၾကာင္းထဲကုိထပ္ခါထပ္ခါေျပာေနတာပါပဲ။ေျပာေနတိုင္းမွာလည္းမ်က္လွည့္ဆရာေနာက္မွာဖုံးကြယ္ထားတဲ႔အရာေတြကေပၚေပၚလာတယ္။

 သူ႔ေနာက္နားမွာ
မီးေတြဝုုန္းကနဲထေတာက္ေတာက္ေနတယ္
ေနာက္ခံတီးလုံးက ဗံုးကြဲသံလို တဝုုန္းဝုုန္းနဲ႔ျမည္ေနတယ္
ပရိတ္သတ္က ရင္ခုန္လႈပ္ရွားေနတယ္။

မ်က္လွည့္ဆရာ စကားေတြေျပာေနတယ္
လမ္းေလ်ွာက္ျပေနတယ္
ဟန္ေတြပန္ေတြျပေနတယ္
ၿခံဳလႊာမဖြင့္ေသးဘူး
စစ္ဖိနပ္ကေတာ့
စင္ျမင့္ေပၚက စားပြဲျပင္မွာတည္ျငိမ္လို႔။

မွန္ေတာ့ဒီျပကြက္ဟာ လူေတြအတြက္ရိုးအီေနပါျပီ။ ရိုးအီေနတဲ႔ျပကြက္နဲ ႔ေျပာေနတဲ႔စကားေတြဘယ္ေတာ့ေျပာင္းလဲလာမလဲဆိုတာကုိပဲ ပရိသတ္ေတြကေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတာပါ။ ဒီတခါျခံဳလႊာဖြင့္ရင္က်ိန္စာအတိုက္ခံထားရတဲ့ မင္းသမီးေလးရဲ႕အသံအစစ္ကုိၾကားရေလမလား။ ခ်ိဳးငွက္ေလးရဲ႕တြန္က်ဴးသံကုိၾကားရေလမလား။ မ်က္လွည့္ဆရာေနာက္ကေပါက္ကြဲေနတဲ႔ဗံုးေတြအစား ေတာအုပ္စိမ္းကထျပန္သြားမလား၊စာအုပ္စိမ္းႀကီးကုိမီးရိႈ႕ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္မလား။ ပရိသတ္ေတြေစာင့္ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ေစာင့္ၾကည့္ေနသူေတြရဲ႕စိတ္ျမည္သံေတြကေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးတဲ႔။ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိဆာေလာင္မြတ္သိပ္စြာတမ္းတေနတဲ႔အသံေတြ။ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိျမင္ခ်င္ေနၾကပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာျပန္အမွတ္ရလိုက္တာကမေဟသီမဂၢဇင္းထဲက ကဗ်ာဆရာဒီမိုစုိးမိုးသူ(ေကာလင္း)ရဲ႕”ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိပဲျမင္ခ်င္တယ္”ဆိုတဲ႔ေခတ္ေပၚကဗ်ာတပုုဒ္ပါပဲ။

ျပည္တြင္းစစ္ဟာ ေလာက္ကုိက္တဲ႔အနာလို
အေသြးထဲအသားထဲ တစ္စက္စက္
အျမစ္တြယ္ေနတဲ႔ ျမစ္ပြားနာ

သူသာတယ္
ကိုုယ္သာတယ္
ဘယ္သူကသာတယ္ေျပာေျပာ
တိုင္းျပည္ကေတာ့နာေနဆဲ။

သူမွန္တယ္
ကိုုယ္မွန္တယ္
ဘယ္သူမွန္တယ္ေျပာေျပာ
ဘက္ႏွစ္ဖက္မွာထိုင္
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၾကည့္ေနသမ်ွ
လက္ဖမိုးနဲ႔လက္ဖဝါး
အျမင္ေတြကြဲျပားေနဆဲ။

အမွန္တရားကုိ ဆားခတ္ျပီး
ကုိယ့္ငါးခ်ဥ္ ကုိယ္ခ်ဥ္ေနသူေတြရဲ႕
အတၱကဲတဲ႔ အၾကည့္ေတြမွာ
လက္ဖမိုးပဲျမင္ျမင္
လက္ဖဝါးပဲျမင္ျမင္
လူထုရဲ႕ႏွလုံးသားကေတာ့
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသေကၤတ
လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ျပတာပဲ ျမင္ခ်င္တယ္။

ပိစ္(PEACE)ဆိုတဲ႔အထိမ္းအမွတ္ကုိ ျမင္ခ်င္ေနၾကပါတယ္။ ဒီအထိမ္းအမွတ္ကုိျမင္ခ်င္ၾကလို႔ေစာင့္ေနခဲ႔ရတာ ႏွစ္ေပါင္းခွႏွစ္ဆယ္ေလာက္ၾကာခဲ႔ပါျပီ။ အခုအခ်ိန္ထိျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာေရႊျပည္ေတာ္ေမ်ွာ္တိုင္းေ၀းဆိုသလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ တြက္ရခက္တဲ႔ပုစၦာတပုုဒ္လိုျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါဟာျပည္တြင္းစစ္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းလိုသူေတြအတြက္ကုိယ္ခ်င္းစာမယ္ဆိုရင္အတၱေတြေလ်ွာ့ပစ္နိုင္ဖို႔အေရးႀကီးပါလိမ့္မယ္။ ဒီျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိျမင္ရျပီဆိုရင္ ျပည္သူေတြအဖက္ဖက္က ခံစားမြန္းၾကပ္ေနၾကတဲ႔ဒုကၡေတြကလြတ္ေျမာက္သြားနိုင္ပါတယ္။

ကုိနိုင္း

မူရင္း။ The Sun Rays Journal, Vol 1. No. 183. January 20, 2018.

ခံစားသုံးသပ္မိေသာကဗ်ာမ်ား

၁။ ခင္လြန္း(ေဆာင္းရဲ႕ပုံတူ)၊Khin Lunn ေဖ့ဘုတ္၊၂ဝ၁၈။
၂။ လင္းေႏြးအိမ္(ျမိဳ႕ေတာ္မ်က္လွည့္ပြဲ)၊လြတ္လပ္လိႈင္းအြန္လိုင္းမဂၢဇင္း၊၂ဝ၁၈။
၃။ ဒီမိုစုိးမိုးသူ(ေကာလင္း)၊(ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိပဲျမင္ခ်င္တယ္)၊မေဟသီမဂၢဇင္း၊၂ဝ၁၇။