ကိုႏိုင္း –
ကိုယ္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ေခတ္ကိုု
ထင္ဟပ္ခဲ့တဲ့ကာရန္မ်ား

ျပတင္းတံခါးအဖြင့္ ဇာခန္းဆီးအလြင့္( ၄၈ )

အခုအခ်ိန္မွာ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ေပးဖို႔ဆိုတာလည္း 
ထုတ္ေဝေရးတိုက္ေတြက စိတ္မပါနိုင္ေတာ့ပါဘူး။ 
ကဗ်ာစာအုပ္ဟာ 
တႏိုုင္ငံလုံးက စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္ေတြေပၚမွာ တင္ထားေပမယ့္ 
တကူးတကေမးျမန္းျပီး ၀ယ္မယ့္သူမရွိပါဘူး။ 
ကဗ်ာစာအုပ္ကုိ အရံႈးခံျပီးထုတ္ၾကရတာပါ။
ျမန္မာျပည္မွာ လူေပါင္းသန္း ၄ဝ ေက်ာ္ရွိေနေပမယ့္ 
ကဗ်ာစာအုပ္ကုိ၀ယ္ယူအားေပးသူ သုံးရာမေက်ာ္ပါဘူး။ 
အင္မတန္မွ အံ႔ၾသစရာေကာင္းေအာင္ပါပဲ။

ဒီအပတ္ ျပတင္းတံခါးအဖြင့္ ဇာခန္းဆီးအလြင့္ကုိေတာ့ ေတာင္တန္းေတြဆီကေန ပ်ံသန္းလာတဲ႔၊ ယုံၾကည္ရာေတြကုိ ရဲရင့္မႈမ်ား၊ စာနာနားလည္နိုင္မႈမ်ား၊ႏြားေနာက္သားနဲ ႔ေခါက္ခ်ိဳရနံ႔မူးယစ္ရီေ၀မႈမ်ားနဲ႔အတူ၊တမူးျမိဳ႕က ေခတ္ေပၚကဗ်ာဆရာမိုးသက္ျငိမ္ဦးရဲ႕ပြဲေတာ္ရက္မ်ားနဲ႔မသက္ဆိုင္ေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားနဲ႔ ကဗ်ာေတြ ပါ၀င္ပတ္သက္ခဲ႔ရတဲ႔ ကာရန္ေတြကုိခံစားရင္း ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ 

သူ႔ရဲ႕တဦးထဲထုတ္ေ၀ခဲ႔တဲ႔”ပြဲေတာ္ရက္မ်ားႏွင့္မသက္ဆိုင္”ေခတ္ေပၚကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ဒီေခတ္ကုိပတ္သက္ေနတဲ႔ကဗ်ာမ်ားကုိ ခံစားမိပါတယ္။ ဒီကဗ်ာစာအုပ္ထဲမွာ ကဗ်ာဆရာ“လင္းသဏ္ညီ”ကေတာ့ “ကဗ်ာကေပးတဲ႔အရသာကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔လ်ွာနဲ႔ကုိက္,မကုိက္၊ ကဗ်ာေတြဖတ္ရင္းတိုက္ဆိုင္ၾကည့္ၾကပါလို႔ အသိေပးခဲ႔လိုက္ပါတယ္”ဆိုတဲ႔စကားကုိ ကြ်န္ေတာ္က ထပ္ဆင့္အသိေပးလိုက္ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာကေတာ့ ဒီလိုေျပာျပထားပါတယ္။

“ကဗ်ာနဲ႔ရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္လိုသူတေယာက္ 
အစခ်ည္မိလိုက္တဲ႔ႀကိဳး
မဆုံးေတာ့ပါဘူး
စိမ့္၀င္ေနေအာင္ စုပ္ယူခဲ႔ရတဲ့
ေခတ္ရဲ႕ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြကုိ
ျပန္အန္ထုတ္ရာမွာ ေနာက္မက်ေပမယ့္
ဒီ ဒဏ္ရာေတြ တင္ဆက္ေဖာ္ျပခြင့္ရဖို႔
ေႏွာင့္ေႏွးေနရတာေတာ့ သဘာ၀က်ပါတယ္။

ဒါကုိ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးတအုုပ္ထုတ္ခ်င္သူတိုင္း ခံစားမိမွာပါ။ ကုိယ္ေရးတဲ႔ကဗ်ာေတြစုစည္းျပီး ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္နိုင္ဖို႔ကုိလည္း ကဗ်ာေရးသူတိုင္းမွာ ဆႏၵရွိေနၾကမွာပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ေပးဖို႔ဆိုတာလည္း ထုတ္ေဝေရးတိုက္ေတြက စိတ္မပါနိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကဗ်ာစာအုပ္ဟာ တႏိုုင္ငံလုံးက စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္ေတြေပၚမွာ တင္ထားေပမယ့္ တကူးတကေမးျမန္းျပီး ၀ယ္မယ့္သူမရွိပါဘူး။ ကဗ်ာစာအုပ္ကုိ အရံႈးခံျပီးထုတ္ၾကရတာပါ။ ျမန္မာျပည္မွာ လူေပါင္းသန္း ၄ဝ ေက်ာ္ရွိေနေပမယ့္ ကဗ်ာစာအုပ္ကုိ၀ယ္ယူအားေပးသူ သုံးရာမေက်ာ္ပါဘူး။ အင္မတန္မွ အံ႔ၾသစရာေကာင္းေအာင္ပါပဲ။

ဒါဆို 
ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ကဗ်ာကုိမွ တမ္းတမ္းစြဲေနရသလဲ
နယ္ပယ္ေပါင္းစုံ 
လမ္းမႀကီးေတြ လမ္းသြယ္ေတြ
ဘယ္လိုပဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားေနပါေစ
လမ္းဆက္ေလ်ွာက္ေနပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာေတြကလည္းဇြဲရွိၾကပါတယ္။ ကုိယ့္ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကုိျမင္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ႔ရတာပါပဲ။ စာအုပ္ေလးကုိျမင္လိုက္ရရင္ပဲ ဘ၀ႀကီးဟာျပီးျပည့္စုံသြားသလိုမ်ိဳး တစိမ့္စိမ့္နဲ႔အရသာခံျပီး ပီတိျဖစ္ရေတာ့တာပါပဲ။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အတြက္စာမူခဟာ ငါးေထာင္၊ ခုႏွစ္ေထာင္၊ တစ္ေသာင္းေလာက္ရတာပါ။ ဒီေငြေၾကးေလးကုိတန္ဖိုးထားေနၾကတဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ဘဝေတြကုိျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ရင္နာစရာေကာင္းပါတယ္။

ဒါေပမယ့္
ပန္းတိုင္ေရာက္ရင္ဆိုတဲ့
ဘယ္လိုေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မွမထားဘဲ
လမ္းဆက္ေလ်ွာက္ေနပါတယ္။

က္ျပီးေလ်ွာက္ရမွာပါပဲ။ ကြန္ျမဴနစ္တခါျဖစ္ရင္ တသက္လုံး ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ႔စကားလိုေပါ့။ တခါ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ရင္ တသက္လုံးကဗ်ာဆရာျဖစ္ေနရမွာပါပဲ။ ကဗ်ာဆရာဆိုတာကေတာ့ အျမဲတမ္းကဗ်ာေရးေနမွျဖစ္ေနမွာပါ။ အရင္က ကဗ်ာေရးခဲ႔ျပီး အခုအခ်ိန္မွာကဗ်ာမေရးေတာ့ပဲ ကဗ်ာဆရာလုိ႔စင္ေပၚတက္ႂကြားဝါေနသူေတြကုိေတာ့ မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ ကဗ်ာစိတ္က ေသတဲ႔အခ်ိန္ထိ ကဗ်ာဝိညာဥ္ပူးကပ္ေနမွာပါပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆက္ေလ်ွာက္ပါ။ ေပ်ာ္ပြဲရက္ေတြနဲ႔ ဘာမွမသက္ဆိုင္သလို၊ ကဗ်ာလမ္းေပၚမွာ ဆက္ေလ်ွာက္ပါ။ ဆက္ေလ်ွာက္ေနလိမ့္မယ္လုိ႔လည္း ယုံၾကည္ေနပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာက ဘာေတြျဖတ္သန္းခဲ႔တယ္ဆိုတာကုိ ဆက္ဖတ္ၾကည့္တဲ႔အခါေတြ႔ရပါတယ္။
“ဒဏ္ရာရ ျမစ္တစ္စင္း”ကဗ်ာကုိ ခံစားၾကည့္လိုက္ပါ။

နားစြင့္စရာ မလိုပဲ
ၾကားေနရတဲ႔ ငုိရိႈက္သံ
ဘယ္သူ ဥေပကၡာျပဳရက္သလဲ
ျမင္ၾကည့္စရာမလိုပဲ
ေတြ႔ေနရတဲ႔အနာတရမ်ား
ဘယ္သူမ်က္ႏွာလႊဲ ခဲပစ္မလဲ။

ရာဇ၀င္သမိုင္းနဲ႔အညီ
စီးဆင္းခဲ႔တဲ႔ ျဖစ္တည္မႈမွာ
ေရႊေရာင္လႊမ္း ေန႔ရက္မ်ားနဲ႔
တလက္လက္ေတာက္ပဖူးသလို
ပိန္းပိတ္ေမွာင္ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မ်ားနဲ႔လည္း
ေအးစက္ေလာင္ျမိဳက္ခဲ႔ရတယ္။

.

ကဗ်ာဆရာျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ၊ နာက်င္မႈေတြကုိ ဒီျမစ္တစင္းစီးဆင္းမႈနဲ႔အတူ ေတြ႔ရမွာပါ။ ဒီစီးဆင္းေနတဲ႔ျမစ္တစင္းနဲ႔အတူ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ခံစားမႈေတြ ေရာပါစီးဆင္းေနခဲ႔ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာ လိုက္ပါစီးဆင္းေနတဲ႔ျမစ္ဆိုတာကုိလည္း အားလုံးသိေနၾကမွာပါ။ သိေနသူအားလုံးရဲ႕ရင္ထဲမွာလည္း ကဗ်ာဆရာခံစားရသလို ခံစားေနၾကမွာပါ။ ဘယ္သူမွ ဥေပကၡာမျပဳရက္ခဲ႔ပါဘူး။ ဘယ္သူမွ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ မလုပ္ရက္ခဲ႔ၾကပါဘူး။

ေသြးခ်င္းခ်င္းနီမသြားရံုတမည္
စက္စက္ယုိက်ခဲ႔ရ
ႏွေျမာတသ မ်က္ရည္ေတြ
ေမးေၾကာတင္းေအာင္ အံၾကိတ္ေၾကကြဲ
အသံတိတ္ ႀကံဳးဝါးမႈေတြနဲ႔တင္
ဆက္လက္စီးဆင္းဖို႔ လုံေလာက္ေနျပီ။

.

ျမစ္က စီးဆင္းေနပါတယ္။ ျမစ္နဲ႔အတူ လုိက္ပါစီးေမ်ာခံစားေနတဲ႔ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ခံစားမႈဟာလည္း အံႀကိတ္ေၾကကြဲ၊ အသံတိတ္ႀကံဳးဝါးမႈေတြနဲ႔တ င္လုံေလာက္ခဲ႔ပါျပီ။ ဒီလိုျဖတ္သန္းမႈကုိ ကဗ်ာေရးဖြဲ႔ျပီး မွတ္တမ္းတင္နိုင္ခဲ႔တာကုိက တာ၀န္ေက်ခဲ႔ပါျပီ။ ျမစ္တစင္းလို ဆက္စီးဆင္းေနတာကုိ ဆက္ခံစားၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာရဲ႕ျဖတ္သန္းမႈမွာ “စစ္”ဆိုတာကုိ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ဒါေတြကလည္း ကဗ်ာဆရာေတြအတြက္ ခံစားျဖတ္သန္းေနရမွာပါပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာေနသူေတြအတြက္ ဘယ္လိုမွျငင္းဆန္လို႔မရတဲ႔ အနိ႒ာရံုျမင္ကြင္းေတြပါပဲ။ ဒီျငင္းဆန္လို႔မရတဲ႔ စစ္ပြဲေတြအေပၚမွာ ကဗ်ာဆရာအေနနဲ႔ ဘယ္လိုခံစားေနရသလဲ၊ ဘယ္လို မွတ္တမ္းတင္ခဲ႔သလည္းဆိုတာကုိ ဆက္ခံစားၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။

မၾကားခ်င္ မျမင္ခ်င္မွအဆုံး
စစ္ပြဲသတင္းေတြၾကံဳတိုင္း
စစ္ကုိစိတ္ထဲမွာမွတ္
ေရကုိစစ္မေသာက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္
ေၾကာက္ရံြ႕နာၾကည္းမုန္းတီးေနရင္
စစ္ကုိစိတ္ထဲမွာမွတ္။

စ္ဆိုတာ အသံၾကားတာနဲ ႔ေျခာက္လွန္႔ေနပါတယ္။ လူေတြကလည္း ေၾကာက္ရြံ႕နာၾကည္းမုန္းတီးေနပါတယ္။ မုန္းတီးေနေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျပည္သူေတြက စစ္မျဖစ္ဖို႔တားဆီးမရနိုင္ၾကပါဘူး။ စစ္ဆိုတာျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ အတၱေတြ၊ အာဃာတေတြ၊ ေလာဘေတြေဒါသေတြ စြန္းထင္းေနတာကုိေတြ႔ရမွာပါ။ ဘယ္လိုပဲ တရားေသာစစ္လို႔ေႂကြးေၾကာ္ေနေပမယ့္ ျပည္တြင္းမွာျဖစ္ေနတဲ႔စစ္ေတြဟာ ညီအကုိခ်င္း ပစ္သတ္ေနတာကုိေတြ႔ေနရမွာပါ။ အဲဒီလိုအေျခအေနမွာ ကဗ်ာဆရာေျပာသလို “စစ္ကုိစိတ္ထဲမွာမွတ္”ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ေျဖသိမ့္ေနၾကရတာပါပဲ။

.

တဖက္က လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္
လက္တဖက္က ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ေနရင္လည္း
စစ္ကုိစိတ္ထဲမွာမွတ္။

“ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ
လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကတာလား”ဆိုတဲ႔
ကေလးတေယာက္ရဲ႕အေမးမွာ
စစ္ဆိုတာစိတ္ထဲမွာမွတ္။

“စစ္မွာမတရားတာမရွိဘူး
လက္နက္ကုိင္တေယာက္ရဲ႕အေျပာမွာ
စစ္ဆိုတာစိတ္ထဲမွာမွတ္။

မျငိမ္းခ်မ္းခ်င္သူမ်ားရဲ႕ျငိမ္းခ်မ္းေရးစကားေတြထဲမွာ
စစ္ကုိစိတ္ထဲမွာမွတ္။

.

မွန္တကယ္လည္း စစ္ကုိရပ္စဲနိုင္ဖို႔ဆိုတာ ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္သူေတြရဲ႕ေစတနာနဲ႔ စိတ္သန္႔ရွင္းမႈ သေကၤတပါ။ စစ္မွာမတရားတာမရွိသလို၊ တရားတာလည္းမရွိေတာ့ပါဘူး။ တရားေသာစစ္ဆိုတာ လူၾကားေကာင္းေအာင္ေျပာေနၾကတာပါ။ အတၱေတြ၊ အာဃာတေတြေတာ့ပါေနမွာပါပဲ။ မတရားတဲ႔စစ္ကုိ ဘာျဖစ္လို႔တိုက္ေနၾကသလဲလို ႔ေမးရပါလိမ့္မယ္။

စစ္ဆိုတာ…
တိုက္ဖို႔ေလာက္သာသိသူအတြက္
စစ္ကုိစိတ္ထဲမွာမွတ္။

စစ္တခုုရဲ႕အသံထြက္ပီျပင္ဖို႔
တီးခတ္/ေပးဆပ္လိုက္ရတဲ႔
အျပစ္မဲ႔ျပည္သူမ်ား
စစ္ကုိစိတ္ထဲမွာမွတ္။

စစ္ဆိုတဲ႔အသံထဲမွာ ျပည္သူေတြ အသက္ေတြေပးဆပ္လိုက္ရသလို၊ အသက္မေသပဲ က်န္ေနတဲ႔လူေတြမွာ ေၾကကြဲပူေဆြးမႈေတြက်န္ခဲ႔တာပါပဲ။

စစ္ေျပးဒုကၡသည္စခန္းထဲက
ေနရပ္စြန္႔ခြာ ပူေဆြးမ်က္ရည္မ်ား
စစ္ကုိစိတ္ထဲမွာမွတ္။

က္ဖတ္ျပီး မခံစားနိုင္ေတာ့ေအာင္၊ စိတ္ထဲမွတ္လို႔မရနိုင္ေလာက္ေအာင္ မြန္းက်ပ္ပိတ္ဆို႔ေနပါတယ္။ စစ္ရဲ႕အေငြ႔အသက္ေတြကုိ ရလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ စိတ္ေတြထဲမွာ တဆစ္ဆစ္နဲ႔ နာေနခဲ႔ရပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္နာက်င္စြာခံစားေနခဲ႔ရတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ စစ္ေၾကာင့္ေရာ၊ မေတာ္ေလာဘေတြေၾကာင့္ေရာ ေတာေတာင္ေတြပ်က္သုဥ္းခဲ႔ရပါတယ္။ ေတာေတာင္ေတြမရွိေတာ့တာ၊ ေတာေၾကာင္ေတြေၾကာင့္လို႔ေျပာနိုင္သလို၊ ေတာေတာင္ေတြမရွိေတာ့ရင္ ေတာေၾကာင္ေတြ လက္ခေမာင္းခတ္ေနၾကမွာပါ။ ဒါကုိ ကဗ်ာဆရာက ခံစားေရးဖြဲ႕ျပသြားပါတယ္။

ေလာင္စရာေတာေတြမရွိေတာ့ေပမယ့္
ေတာေၾကာင္ လက္ခေမာင္းခတ္ေနတယ္
ၿဖိဳစရာေတာင္ေတြ မရွိေတာ့ရင္လည္း
ေတာေၾကာင္ဟာ လက္ခေမာင္းခတ္ေနမွာ။

ကမၻာႀကီးတခုုလုံး
မီးေလာင္ျပာက်ေနရင္ေတာင္
ျပာပုံေပၚသားေကာင္ကုိ ခ်နင္းျပီး
လက္ခေမာင္းေျဖာင္းေျဖာင္းခတ္ေနဦးမွာ
ေတာေၾကာင္ပဲ။

ေတာေၾကာင္ဟာ က်ားမဟုတ္ေတာ့
အမဲမလိုက္ဘူး
က်ားဆိုးလိုက္သမ်ွ အမဲေကာင္တိုင္း
ေတာေၾကာင္ကပ္စားေနရလို႔
က်ားဆိုးအမဲလိုက္ေလ
ေတာေၾကာင္လက္ခေမာင္းခတ္ေလပဲ။

သားေကာင္ေတြဟာ
က်ားဆိုးကုိသာျမင္ျပီး
ဆတူ အႏၱရာယ္ရွိတဲ႔ ေတာေၾကာင္ကုိ
သတိမထားၾကဘူး။

အခု … ေျဖာင္းေျဖာင္း
ေတာေၾကာင္ေတြ လက္ခေမာင္းခတ္ေနျပီ။

ခတ္ႀကီးကပ်က္ေနေတာ့ ေတာေၾကာင္ေတြလက္ခေမာင္းခတ္ေနၾကမွာပါပဲ။ အခုဆိုရင္ ေတာေၾကာင္ေတြလက္ခေမာင္းခတ္ေနတာကုိ လူေတြသတိထားေနၾကရပါျပီ။ မတရားဥပေဒေတြေၾကာင့္ တရားဥပေဒေတြေပ်ာက္ဆုံးေနတဲ႔ေခတ္ဆိုးကုိ ေရာက္ေနရသလိုဆိုေတာ့၊ လူက လူကုိကူတဲ႔ေခတ္ကုိ ေရာက္ေနပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြအတြက္လုိအပ္ေနတာက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရယ္၊ တရားဥပေဒစုိးမိုးေရးရယ္၊အေျခခံစား၀တ္ေနေရးေတြ လိုအပ္ေနပါတယ္။ ဒါေတြအတြက္စုိးရိမ္ေသာကေတြ တေျဖးေျဖးပါးလ်ေပ်ာက္ကြယ္သြားဖို႔ပါပဲ။ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ဇာတ္ေမ်ာထဲမွာေမ်ာမပါသြားၾကဖို႔ ဆုေတာင္းရံုကလြဲျပီး ဘာမ်ားတတ္နိုင္ဦးမွာလဲလို႔ ေရရြတ္လိုက္မိပါတယ္။

အလင္းသဲ႔သဲ႔မွာ
အရိပ္ထင္လာေသာ
ရုပ္ႂကြင္း တခုုတေလ

ေျခရာေကာက္ရန္ မလြယ္ေသာ
ေဆးသားျပယ္ ပန္းခ်ီကား
ျပည္ဖုံးကားခ်လိုက္ျပီ။

တခ်ိန္ခ်ိန္
အစ ေပၚလာနိုင္ေပမယ့္
အဆုံးမေရာက္ေသးသေရြ႕
ခဏေမ့ထားၾကစုိ႔
ၿမိဳသိပ္ျခင္းသာ တို႔ဘ၀ တို႔ကမၻာ။

အလိုေတာ္အရ
ေရာင္စုံျခယ္ခြင့္ မရွိတဲ႔ေန႔ေတြ
အလိုေတာ္အရ
ၾကယ္စုံမျဖာနိုင္တဲ႔ ညေတြနဲ႔အတူ
ႀကိဳးအဆြဲခံ ကေနၾကရတယ္။

ကဗ်ာေတြကုိခံစားရင္း သက္ဆိုင္သူေတြေရာ၊ ျပည္သူေတြပါ
ႀကိဳးအဆြဲခံဘဝေတြက လြတ္ေျမာက္နိုင္ပါေစ။
လြတ္လပ္စြာ က, ေနနိုင္ပါေစ။

ကုိနိုင္း

ခံစားသုံးသပ္မိေသာကဗ်ာမ်ား
၁။မိုးသက္ျငိမ္ဦး (ပြဲေတာ္ရက္မ်ားႏွင့္မသက္ဆိုင္)၊ေခတ္ေပၚကဗ်ာစာအုပ္။
(သူရိယေနဝန္းဂ်ာနယ္ – Vol 1. No 185. 3 Feb 2018)